murat adlı kullanıcının alanı

O, gitmek istediğini aslında çok önceden anlamıştı. Keşke şimdi böyle konuşmamaktansa, çok önce hiç bir şey söylemeden gitseydi, hiç kırılmayacaktı. O, ayrılıklara alışkındı, yalnızlığa alışkın. Çok ayrılıklar yaşadı ve yine yalnız kaldı. Ama keşke sırtından vurmasaydı da, O'nu böyle suçlayarak ihanet etmeseydi. Tek şeyi anladı, gördüğü, yaşadığı ihanetler bir film şeridi gibi geçti gözlerinin önünden ya da O'na bu yaşanılanlar bir rüya. Sevdası edebiyatı hiç sevmezdi. Yazmayı düşündü sevdasına yazdıklarını ulaştırmayı, ama belki de hiç okumayacaktı. Onun için hiç olmazsa her zaman olduğu gibi kağıda dökmek istedi yine dile getiremediklerini. Amacı duygu sömürüsü yapmak değildi çünkü. Gerçekten kalbi çok kırılmıştı, tamiri mümkün olmayan paramparça olan bir cam gibi. İlk defa ağlamadı ve bu yüzden de hiç ağlamayı düşünmüyordu. ama hayatı boyunca unutmayacaktı. sevdasının sevmediği her yağmur damlası O'nun gözyaşları ve her yağmur yağışında sevdasının O'nu sevmediğinin kokusu!

Yarım kalmış geçmişini, geç kaldığı yarınlardan silmeyi öğrendi. 

Tek dileği; "sevdasının böyle davranmakla O'nun hiç olmazsa yolun yarısında yaşadığı, ama yine de dost kalemiyle yaşamaya alıştığı, hayat tarzına bile muhtaç olmaması, asla hayatta yalnız kalmaması" diye düşünürken... birden gözlerini açıverdi!

O uyandığında o kadar çok mutlu olmuştu ki, kabus denecek olan bu olayın rüya çıkması, hayata yeni başlayan biri için muhteşem bir olaydı.

Bu bir terkediliş hikayesinin rüyaya dönüşümüdür.